ملتظی

لغت نامه دهخدا

ملتظی. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) آتش فروزان و زبانه زده. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به التظاء شود.