لغت نامه دهخدا
ملتط. [ م ُ ت َطط ] ( ع ص ) آلوده به مشک. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). خوشبوشده با مشک. ( ناظم الاطباء ). || زن پوشیده شونده. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). پوشیده شده. ( ناظم الاطباء ). || پوشنده چیزی را. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به التطاط شود.
