مقرمه

( مقرمة ) مقرمة. [ م ِ رَ م َ ] ( ع اِ ) پرده رنگین از پشم که در وی نقش ونگار باشد یا پرده تنک. مِقرَم. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به مقرمه شود. || جای نشست از فرش. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). در لسان العرب و محیط المحیط و اقرب الموارد «محبس الفراش » معنی شده،محتملاً صاحب منتهی الارب محبس را مجلس خوانده است.
مقرمه. [ م ِ رَ م َ / م ِ ] ( از ع، اِ ) بسترآهنگ. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). پارچه منقشی که بر روی بستر کشند: مقرمه ای داشت مُذَهَّب سخت نیکو بر روی نهالی افکنده. ( سیاست نامه ). و رجوع به مقرم و مقرمة شود.

(مِ رَ مَ ) [ ع.مقرمة ] (اِ. ) چادرشب، پارچة رنگین و منقش.

پارچۀ رنگین منقَّش که بر روی فرش یا بستر می کشیده اند، بسترآهنگ، روفرشی.

پارچه رنگین منقش که برروی فرش یابسترمی کشیده اند، درفارسی بستر آهنگ گفته شده
( اسم ) پارچه منقشی که بر روی فرش یا بستر کشند روفرشی بستر آهنگ: [... مقرمه ای داشت مذهب سخت نیکو بر روی نهالی افگنده... ] ( سیاست نامه. چا. اقبال ۱٠۲ )
بستر آهنگ. پارچه منقشی که بر روی بستر کشند.

مقرمة
چادرشب، پارچة رنگین و منقش.