لغت نامه دهخدا
معتش. [ م ُ ت َش ش ] ( ع ص ) مرغی که برای خود خانه می سازد. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || آن که خواربار اندک می آورد. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به اعتشاش شود.
معتش. [ م ُ ت َش ش ] ( ع ص ) مرغی که برای خود خانه می سازد. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || آن که خواربار اندک می آورد. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به اعتشاش شود.