لغت نامه دهخدا
مطائط. [ م ُ ءِ ] ( ع ص ) ( از «م طط» ) صلا مطائط، پشت دراز. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). ممتد. ( از اقرب الموارد ) ( از محیطالمحیط ). و رجوع به مطاط شود.
مطائط. [ م َ ءِ ] ( ع اِ ) ( از «م طط» ) ج ِ مطیطة، جای پای چارپایان که در آن آب گل آلود جمع شده باشد. || آب لوشناک و کدری که در ته حوضی مانده باشد. و فی حدیث ابی ذر: انانأکل الخطائط و نرد المطائط. ( از اقرب الموارد ).
