لغت نامه دهخدا
مضحی. [ م ُ ] ( ع ص ) کسی که داخل به وقت چاشتگاه شده باشد. ( از اقرب الموارد ) ( از منتهی الارب ). کسی که در چاشتگاه می آید. ( ناظم الاطباء ). || آنکه کاری را در چاشتگاه می کند. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
مضحی. [ م ُ ض َح ْ حی ] ( ع ص ) مُضْحی، مستضحی، مضطحی؛ ای صائر فی الضحی. ( اقرب الموارد ). و رجوع به مُضْحی معنی اول شود.
