لغت نامه دهخدا
مستوعی. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) گیرنده چیزی بطور کامل. || آنکه تنه درخت را از بن بر می کند. ( از اقرب الموارد ). و رجوع به استیعاء شود.
مستوعی. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) گیرنده چیزی بطور کامل. || آنکه تنه درخت را از بن بر می کند. ( از اقرب الموارد ). و رجوع به استیعاء شود.