دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] جهاندارشاه، محمدمعزالدین، هشتمین پادشاه سلسله بابریان هند بوده است.
جهاندارشاه، پسر بزرگ بهادرشاه، در ۱۰۷۱ به دنیا آمد. منابع از شرح حال او تا زمان درگذشت پدرش (۱۱۲۴) اطلاعی نداده اند، جز آنکه وی حاکم مُلتان بود. در هنگام مرگ بهادر شاه، اختلاف چهار پسرش، بر سر جانشینی، به جنگ میان آنان انجامید. عظیم الشأن، دومین و بالیاقت ترین پسر بهادرشاه، که از طرف پدر به جانشینی برگزیده شده بود، برای به دست گرفتن قدرت، از بنگال، مرکز حکومتش، به آگره رفت. جهاندارشاه، که عیاش و ضعیف النفس بود، می خواست بدون درگیری به ملتان برود که ذوالفقارخان، صوبه دار متنفذ دکن، مانع شد و سه برادر را علیه عظیم الشأن متحد کرد. در صفر ۱۱۲۴ جنگی درگرفت که در آن عظیم الشأن کشته شد و دیری نپایید که دو برادر دیگر نیز در جنگ با جهاندارشاه و ذوالفقار خان جان خود را از دست دادند. از این زمان به بعد، جهاندارشاه بدون رقیب در آگره بر تخت نشست.
نخستین پیامد حکومت
نخستین پیامد روی کار آمدن جهاندارشاه، زندانی کردن و کشتن امیران و نزدیکان، عظیم الشأن بود، حتی محمد کریم، پسر بزرگ عظیم الشأن، نیز به قتل رسید. در این زمان، تنها دغدغه جهاندارشاه از جانب فرخ سیر، دیگر پسر عظیم الشأن، بود که در بنگال زندگی می کرد. فرخ سیر که مال و لشکری نداشت با حمایت دو برادر دولتمرد سیدتبار، به نامهای حسین علی خان ( فیروز جنگ ) و حسن علی خان، آماده نبرد با جهاندارشاه شد. هنگامی که جهاندارشاه از پیشروی فرخ سیر به پَتنه آگاه شد، عزالدین، پسرش، را با لشکری مجهز به مقابله فرخ سیر فرستاد. نیروهای عزالدین در نزدیکی آگره آماده دفاع شدند، اما عزالدین تاب مقاومت نیاورد و باتوجه به اختلافاتی که از قبل با پدرش داشت، خزانه را برجانهاد و به آگره گریخت.
جنگ با فرخ سیر
جهاندارشاه با شنیدن این خبر، به قصد مقابله با فرخ سیر از دهلی حرکت کرد. نزدیک قصبه ساموگره، در نزدیکی آگره، میان لشکریان جهاندارشاه و فرخ سیر جنگ در گرفت. چون سرداران ایرانی و ترک جهاندارشاه باهم رقابت داشتند و بیش تر امیران لشکر از رفتار و کردار جهاندارشاه ناراضی بودند، در این نبرد فعالانه شرکت نکردند. دشمنی میان ذوالفقارخان وزیراعظم و کوکلتاش خان نیز، که به ناهماهنگی در مدیریت نبرد انجامیده بود، سبب گردید تا جنگی که در آغاز به سود جهاندارشاه بود، به زیان او تمام شود.
← فرار از نبرد
...
