لغت نامه دهخدا
مستوعر. [ م ُ ت َ ع ِ ] ( ع ص ) آنکه دشوار یابد جای و راه را. ( ازمنتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || دشوارشمرنده. ( از منتهی الارب ). و رجوع به استیعار شود.
مستوعر. [ م ُ ت َ ع ِ ] ( ع ص ) آنکه دشوار یابد جای و راه را. ( ازمنتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || دشوارشمرنده. ( از منتهی الارب ). و رجوع به استیعار شود.