لغت نامه دهخدا
مستفن. [ م ُ ت َ ف ِن ن ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استفنان. بر فنون چیزی بردارنده کسی را. ( از منتهی الارب ). آنکه اسب خود را بر فنونی از راه رفتن وامیدارد. ( از اقرب الموارد ). رجوع به استفنان شود.
مستفن. [ م ُ ت َ ف ِن ن ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استفنان. بر فنون چیزی بردارنده کسی را. ( از منتهی الارب ). آنکه اسب خود را بر فنونی از راه رفتن وامیدارد. ( از اقرب الموارد ). رجوع به استفنان شود.