لغت نامه دهخدا
مستغث. [ م ُ ت َ غ ِث ث ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استغثاث. آنکه «غثیث » و ریم را از جراحت خارج کند. ( اقرب الموارد ). برآورنده ریم و جز آن از زخم و علاج و مداوات آن کننده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). آنکه مرهم می نهد بر جراحت و ریم آن را پاک می کند. ( ناظم الاطباء ). رجوع به استغثاث شود.
