لغت نامه دهخدا
مستعذی. [ م ُ ت َ ذا ] ( ع ص، اِ ) نعت مفعولی از استعذاء. مکانی که شخص راموافق آید. ( اقرب الموارد ). رجوع به استعذاء شود.
مستعذی. [ م ُ ت َ ذا ] ( ع ص، اِ ) نعت مفعولی از استعذاء. مکانی که شخص راموافق آید. ( اقرب الموارد ). رجوع به استعذاء شود.