لغت نامه دهخدا
( مرهاة ) مرهاة. [ م ِ ] ( ع ص ) سریع وتندرو از اسبان: فرس مرهاة. ج، مَراه. ( از اقرب الموارد ). مرهاء. ( منتهی الارب ). و رجوع به مرهاء شود.
( مرهاة ) مرهاة. [ م ِ ] ( ع ص ) سریع وتندرو از اسبان: فرس مرهاة. ج، مَراه. ( از اقرب الموارد ). مرهاء. ( منتهی الارب ). و رجوع به مرهاء شود.