قورت رفتن
مترادفها
بلعیدن، فرو بردن
متضادها
بیرون ریختن
لغت نامه دهخدا
قورت رفتن. [ رَ ت َ ] ( مص مرکب ) به خود بالیدن. خودستائی کردن. رجوع به قورت انداختن شود.
جمله سازی با قورت رفتن
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 وقتی خورشید پشت کوههای بلند و تاریک فرو رفت، تمام نور روز به سرعت در دل تاریکی مطلق قورت رفت و سکوت عجیبی بر طبیعت حاکم شد.
💡 تمام زیباییهای آن منطقه در اثر توسعه بیرویه و ساختوسازهای گسترده، به تدریج در میان سیمان و بتن قورت رفت و از بین رفت.
💡 در آن شب بسیار تاریک، تمام نورهای شهر در میان مه غلیظ و ابرها قورت رفت و گویی دنیایی از تاریکی مطلق شکل گرفت.