قتده
لغت نامه دهخدا
قتده. [ ق َ ت ِ دَ ] ( ع ص ) ابل ٌ قَتِدَة؛ شتران دردگین شکم از خوردن قتاد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). رجوع به قتادی شود.
قتده. [ ق َ ت ِ دَ ] ( ع ص ) ابل ٌ قَتِدَة؛ شتران دردگین شکم از خوردن قتاد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). رجوع به قتادی شود.