لغت نامه دهخدا
فرودیدن. [ ف ُ دی دَ ] ( مص مرکب ) نگاه کردن. تماشا کردن. به دقت نگریستن:
چون فرودید چارگوشه باغ
ساحتی دید چون بهشت فراغ.نظامی.
فرودیدن. [ ف ُ دی دَ ] ( مص مرکب ) نگاه کردن. تماشا کردن. به دقت نگریستن:
چون فرودید چارگوشه باغ
ساحتی دید چون بهشت فراغ.نظامی.