راعیه
مترادفها
چوپان، سرپرست، حامی، پشتیبان
لغت نامه دهخدا
( راعیة ) راعیة. [ ی َ ] ( ع ص ) مؤنث راعی. ج، رواعی. ( المنجد ). رجوع به راعی شود. || ( اِ ) اول پیری. ( آنندراج ).
- راعیة الاتن؛ نوعی از ملخ. ( از اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).
- راعیة الخیل؛ مرغی است. ( از متن اللغة ) ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).مرغکی چند بنجشگی که پرهای گردن و بال زعفرانی داردو پشت او بتیرگی و سیاهی مایل است و دمی میانه داردنه کوتاه نه دراز. و بیشتر زیر شکم اسبان و ستور خوش دارد. ( یادداشت مؤلف ).
- راعیة الشیب؛ اوایل پیری. ( از اقرب الموارد ) اول پیری. ( منتهی الارب ).
راعیة.[ ی َ ] ( اِخ ) صنفی از یهود منسوب به مردی راعی نام. ( مفاتیح العلوم ). فرقه ای از یهود، این گروه منسوبند بیکی از آن گروه که از میان ایشان بیرون آمد و دعوی های عظیم کرد. ( بیان الادیان ). و رجوع به راعی شود.
فرهنگ فارسی
صنفی از یهود منسوب به مردی راعی نام. فرقه ای از یهود این گروه منسوبند به یکی از آن گروه که از میان ایشان بیرون آمد و دعوی های عظیم کرد.
جمله سازی با راعیه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در داستانهای قدیمی و افسانههای محلی، نقش یک راعیه باهوش که از گله خود در برابر گرگها محافظت میکرد، بسیار پررنگ و تأثیرگذار به تصویر کشیده شده بود.
💡 آن راعیه جوان با دقت تمام به دنبال گوسفندان پراکنده در دامنههای سبز کوهستان میگشت تا پیش از فرا رسیدن شب، همه را به دامگاه بازگرداند.
💡 زندگی سخت و پر از دشواری یک راعیه در مناطق دورافتاده، نشاندهنده صبر و استقامتی است که برای بقا در طبیعت وحشی نیاز دارد.