ذعف

ذعف. [ ذَ ] ( ع مص ) ذَعاف. بمردن. هلاک شدن.
ذعف. [ ذُ ع ُ ] ( ع اِ ) ج ِ ذُعاف.
ذعف. [ ذَ ] ( ع مص ) زهر دادن. کسی را زهر خورانیدن. زهر در طعام کردن. سم دادن. مسموم کردن. دواخور کردن. چیزخور کردن.
ذعف. [ ذَ ] ( ع ص، اِ ) ذعاف. سم ساعت. زهر که در ساعت کشد. زهر مطلق. || حیةٌ ذعف اللّعاب؛ مار در جای کش. مار جابجا کشنده.