حلاء
لغت نامه دهخدا
حلاء. [ ح َل ْ لا ] ( ع ص ) مؤنث احل. زن لاغر سرین و ران و مبتلا بدرد سرین و زانو. || ستور که پاهایش سست و پی آن فروهشته شده باشد. ( منتهی الارب ).
حلاء. [ ح َل ْ لا ] ( ع ص ) مؤنث احل. زن لاغر سرین و ران و مبتلا بدرد سرین و زانو. || ستور که پاهایش سست و پی آن فروهشته شده باشد. ( منتهی الارب ).