لغت نامه دهخدا
تلذع. [ت َ ل َذْ ذُ ] ( ع مص ) به چپ و راست نگریستن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ): کلمته ُ فاذا هو غضبان یتلذع؛ ای یتلفت و یحرک لسانه ُ.( اقرب الموارد ). || خوش سیر نمودن شتابان. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || تضرم آتش. ( از اقرب الموارد ). || توقد ذهن مرد. ( از اقرب الموارد ).
