تذون

لغت نامه دهخدا

تذون. [ ت َ ذَوْ وُ ] ( ع مص ) صاحب ثروت و نعمت بودن. ( اقرب الموارد ). توانگری و نعمت. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
تذؤن. [ ت َ ذَءْ ءُ ] ( ع مص ) گیاه ذؤنون چیدن. ( منتهی الارب ). رجوع به تذاؤن شود.