لغت نامه دهخدا
برفرازیدن. [ ب َ ف َدَ ] ( مص مرکب ) بلند کردن. برافراشتن. برافراختن.
- برفرازیدن سر به آسمان؛ به پایگاه بلند برآمدن از فخر:
طلسمی که ضحاک سازیده بود
سرش بآسمان برفرازیده بود.فردوسی.چون سنان رابرفرازی باشدش در صدر جای
هرکه اندر خدمتت چون رمح بربندد کمر.کمال اسماعیل.و رجوع به فرازیدن شود.
- کلاه برفرازیدن؛عزت و بزرگی یافتن. به پایگاه بلند برآمدن:
ستون سپاهی و سالار شاه
ز تو برفرازند گُردان کلاه.فردوسی.
