لغت نامه دهخدا
( آینه پیل ) آینه پیل. [ی ِ ن َ / ن ِ ی ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) دهل یا طبل بزرگ که آن را بر پیل مینواخته اند. و بعضی گفته اند جرس و درای و زنگ است که بر پیل آویزند:
از ابر پیل سازم و از باد پیلوان
وز بانگ رعد آینه پیل بی شمار.منوچهری.چون بلشکرگه او آینه بر پیل زنند
شاه افریقیه را جامه فرو نیل زنند.منوچهری.فروغ آینه پیل تو بروز نبرد
برون برد ز عذار قمر غبار کلف.بدر چاچی.و رجوع به آیینه پیل شود.
