اوابین
لغت نامه دهخدا
اوابین. [ اَ وْ وا ] ( ع ص،اِ ) ج ِ اَواب در حالت نصبی و جری. نیک توبه کاران.
- صلوة الاوابین؛ نماز چاشت. ( ناظم الاطباء ).
فرهنگ فارسی
جمع اواب در حالت تصبی و جری نیک توبه کاران.
جمله سازی با اوابین
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در برخی از تفاسیر، اوابین به گروهی از مؤمنان گفته میشود که همواره به سوی پروردگار بازگشته و از خطاهای خود پشیمان میشوند.
💡 ویژگی بارز افرادی که اوابین نامیده میشوند، این است که در هر شرایطی، چه در سختی و چه در آسایش، به یاد خدا هستند.
💡 داستانهای مربوط به پیامبران و صالحان، معمولاً از ویژگیهای اخلاقی و معنوی گروههایی مانند اوابین برای هدایت انسانها به سوی خیر و نیکی میگوید.