اوابین

لغت نامه دهخدا

اوابین. [ اَ وْ وا ] ( ع ص،اِ ) ج ِ اَواب در حالت نصبی و جری. نیک توبه کاران.
- صلوة الاوابین؛ نماز چاشت. ( ناظم الاطباء ).

فرهنگ فارسی

جمع اواب در حالت تصبی و جری نیک توبه کاران.

جمله سازی با اوابین

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 در برخی از تفاسیر، اوابین به گروهی از مؤمنان گفته می‌شود که همواره به سوی پروردگار بازگشته و از خطاهای خود پشیمان می‌شوند.

💡 ویژگی بارز افرادی که اوابین نامیده می‌شوند، این است که در هر شرایطی، چه در سختی و چه در آسایش، به یاد خدا هستند.

💡 داستان‌های مربوط به پیامبران و صالحان، معمولاً از ویژگی‌های اخلاقی و معنوی گروه‌هایی مانند اوابین برای هدایت انسان‌ها به سوی خیر و نیکی می‌گوید.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران