لغت نامه دهخدا
انده گوار. [ اَ دُه ْ گ ُ ] ( نف مرکب ) اندوه بر. که اندوه گوارا کند:
از سر دلسوزگی فاخته آمد بمن
داد مرا از سخن شربت انده گوار.عمادی شهریاری.
انده گوار. [ اَ دُه ْ گ ُ ] ( نف مرکب ) اندوه بر. که اندوه گوارا کند:
از سر دلسوزگی فاخته آمد بمن
داد مرا از سخن شربت انده گوار.عمادی شهریاری.
