استصحاب حکمی
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] استصحاب حکمی به حکم به بقای حکم وضعی یا تکلیفی اطلاق می شود.
استصحاب حکمی، مقابل استصحاب موضوعی است و به استصحابی گفته می شود که مستصحب آن حکمی از احکام می باشد.
توضیح
مستصحبی را که شخص نسبت به وجود آن یقین دارد، گاهی موضوعی کلی از موضوعات شرعی و یا امری از امور خارجی بوده و گاهی حکمی از احکام شرعی است؛ برای مثال، شخص در نجاست آبی که در سابق پاک بوده، شک نموده و آن گاه استصحاب بقای طهارت سابق جاری می نماید(حکم وضعی)، و یا مثل این که علم داریم نماز جمعه در زمان حضور معصوم علیه السّلام واجب بوده، سپس در زمان غیبت در وجوب آن شک می کنیم، آن گاه با استصحاب، به وجوب آن در زمان غیبت حکم می نماییم (حکم تکلیفی).
جمله سازی با استصحاب حکمی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 استصحاب حکمی یکی از قواعد بنیادین در استنباط احکام است که بر اساس آن، حکم قبلی تا زمانی که دلیلی بر تغییر آن نیاید، معتبر باقی می‌ماند.
💡 برای فهم عمیق‌تر مباحث اصولی، دانشجو باید تفاوت میان استصحاب حکمی و سایر قواعد را در مواجهه با شک‌های ناشی از تغییر شرایط بدانند.
💡 در مباحث مربوط به بقای احکام شرعی، استصحاب حکمی به فقیه اجازه می‌دهد تا بدون نیاز به دلیل جدید، به اعتبار حکم پیشین استناد و عمل کند.
