لغت نامه دهخدا
اخباب. [ اَ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ خُب. || ثوب ٌ اخباب؛ جامه پاره پاره. || اخباب الفحث؛چرب روده ها. || ج ِ خبب. ( معجم البلدان ).
اخباب. [ اَ ] ( اِخ ) موضعی است قرب مکه. || گفته اند شهری است جنب سوارقیه از دیار بنی سلیم مذکور در شعر عمربن ابی ربیعه. ( معجم البلدان ).
اخباب. [ اِ ] ( ع مص ) پویانیدن. ( تاج المصادر بیهقی ): اخب فرسه؛ پویانید اسب خود را و منه قولهم: جأوا مخبین.
