لغت نامه دهخدا
( کعبرة ) کعبرة. [ ک َ ب َ رَ ] ( ع مص ) بریدن بوسیله شمشیر. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). منه کعبره بالسیف کعبرة. ( ناظم الاطباء ). || ( ص ) زن عجمی درشت اندام درشتخوی. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ).
کعبرة. [ ک ُ ب ُ رَ ] ( ع اِ ) هرچیز سرگنده ای که از گندم وقت پاک کردن دور کنند. کُزل. || سراستخوانها. || گره بندهای زراعت. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ). || هرچیزفراهم آمده. || استخوان ساق دست از سوی انگشت ابهام. || پاره ای از گوشت. || استخوان درشت. || بیخ سر. || سرین آگنده. || سرگین خشک شده بر دنب شتر. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
