کتع

کتع. [ ک ُ ت َ ] ( ع ص ) مرد سبک و چست در کار. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). رجل کتع؛ مرد آماده در کار خود. ( از اقرب الموارد ). || مرد ترنجیده و منقبض از کار. ضد است. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). ترنجیده و منقبض در کار. ( ناظم الاطباء ). || مرد رسا و نیک ماهر. || عارف راه. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || بچه روباه یا زبون ترین آن. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ). || مرد ناکس. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ). لئیم. ذلیل. ( اقرب الموارد ). خوار و رسوا. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || ( اِ ) گرگ. ( منتهی الارب ). و این لغت یمانی است. ( از اقرب الموارد ). ج، کِتعان. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).
کتع. [ ک ِ ت َ ] ( ع اِ ) پاره و ریزه. ج، کُتَع. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
کتع. [ ک ُ ت َ ] ( ع اِ ) ج ِ کِتَع. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). رجوع به کتع شود. || ج ِ کُتعَة. ( ناظم الاطباء ) ( اقرب الموارد ). رجوع به کتعة شود. || ج ِ کَتعاء که جهت توکید مؤنث آید. یقال: اشتریت هذه الدار جمعاء کتعاء و هذه لک جمعاء کتعاء و رأیت اخواتک جُمَعَ کُتَعَ و لایقدم کتع علی جمع و لایفرد لانه اتباع له. ( منتهی الارب ). و رجوع به کتعاء و رجوع به جُمَع شود.
کتع. [ ک ِ ت َ ] ( ع اِ ) ج ِ کِتعَة. ( اقرب الموارد ). رجوع به کِتعَة شود.
کتع. [ ک َ ] ( ع مص ) کتع به، برد آنرا. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || چستی و چالاکی کردن کسی در کار خود و کوشش نمودن.( از ناظم الاطباء ). چستی و شتابی کردن در کار. || درترنجیدن و منقبض شدن ( در کار )، از اضداد است. || گریختن و سوگند خوردن. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || دویدن خر. ( ازمنتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( از ناظم الاطباء ).

کتع به برد آنرا