لغت نامه دهخدا
چینه چین. [ ن َ / ن ِ ] ( نف مرکب ) دانه چین. که دانه از زمین برگیرد. دان جمعکن:
زاغ سیه روی بود چینه چین
چرغ سیه چشم بود دوربین.امیرخسرو.
چینه چین. [ ن َ / ن ِ ] ( نف مرکب ) دانه چین. که دانه از زمین برگیرد. دان جمعکن:
زاغ سیه روی بود چینه چین
چرغ سیه چشم بود دوربین.امیرخسرو.
دانه چین. که دانه از زمین بر گیرد. دان جمع کن.