لغت نامه دهخدا
پژاگن. [ پ َ گ ِ ] ( ص مرکب ) فژاگن. پژوین. ناشسته. آلوده به ریم. پلید. چرکن. زشت. دَنِس:
لطیف و جوانم چو گل در بهار
پژاگن نیم سالخورده نیم.ابوشکور.و رجوع به فژاگن شود.
پژاگن
فرهنگ معین
(پَ گِ ) (ص مر. ) ۱ - چرکین. ۲ - زشت، نازیبا.
فرهنگ عمید
چرکین، چرک آلود، پلید، پژوین: لطیف و جوانم چو گل به گاه بهار / پژاگن نیَم سال خورده نیَم (ابوشکور: شاعران بی دیوان: ۸۸ ).
ویکی واژه
چرکین.
زشت، نازیبا.
