وجوب استقلالی

«وجوب استقلالی» اصطلاحی فقهی و اصولی است که به نوعی از وجوب شرعی اشاره دارد که خود فعل به طور مستقل مورد نظر شارع قرار گرفته است. در این نوع وجوب، شارع مقدس بدون وابستگی آن فعل به امر دیگری، به انجام آن فرمان الزام‌آور می‌دهد. وجوب استقلالی در مقابل «وجوب ضمنی» قرار دارد که در آن، وجوب یک عمل در ضمن وجوب عمل دیگر معنا پیدا می‌کند. در وجوب استقلالی، مصلحت و اهمیت در ذات همان فعل نهفته است و به همین دلیل مستقلاً واجب شده است. نمونه روشن آن، وجوب نمازهای یومیه است که هر یک به خودی خود واجب‌اند. همچنین روزه ماه مبارک رمضان نیز از مصادیق وجوب استقلالی به شمار می‌آید. در این موارد، شارع ابتدا فعل را مستقلاً لحاظ کرده است. سپس با بعث اکید و الزام شدید، انجام آن را لازم دانسته است.