لغت نامه دهخدا
واویلتا. [ وَ ل َ ] ( ع صوت مرکب ) واویلا.
- واویلتا کردن:
برسر چاهی بدید آن دزد را
که فغان می کرد و هم واویلتا.مولوی.
واویلتا
فرهنگ فارسی
واویلا. واویلتا کردن.
واویلتا. [ وَ ل َ ] ( ع صوت مرکب ) واویلا.
- واویلتا کردن:
برسر چاهی بدید آن دزد را
که فغان می کرد و هم واویلتا.مولوی.
واویلا. واویلتا کردن.
