لغت نامه دهخدا
هکوک. [ هََ ] ( ع ص ) مرد شوخ بی باک شتاب زده. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
هکوک. [ هََ ک َوْ وَ ] ( ع ص ) جای درشت سخت. || جای آسان نرم. || فربه. || مرد شوخ چشم بی باک شتاب زده. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
هکوک. [ هََ ] ( ع ص ) مرد شوخ بی باک شتاب زده. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
هکوک. [ هََ ک َوْ وَ ] ( ع ص ) جای درشت سخت. || جای آسان نرم. || فربه. || مرد شوخ چشم بی باک شتاب زده. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
