لغت نامه دهخدا
( نجاءة ) نجاءة. [ ن َ ءَ ] ( ع اِ ) خواهانی. آزمندی. ( آنندراج ). شهوة و شدت نظر سائل به طعام. ( از المنجد ) ( از اقرب الموارد ): نجاءة السائل؛ خواهانی و آزمندی سائل، منه الحدیث: ردوا نجاءة السائل باللقمة؛ أی ردوا شدة نظره الی طعامکم. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
