میان خوره

لغت نامه دهخدا

میان خوره. [ خوَ / خ ُ رَ / رِ ] ( اِ مرکب ) آبی که به درخت یا کشت برای ضرورتی میان دو نوبت دهند. ( یادداشت مؤلف ).

آبی که به درخت یا کشت برای ضرورتی میان دو نوبت دهند.