مکیاز

مکیاز. [ م ِ ] ( ص، اِ ) مخنث بود و بی ریش. ( لغت فرس چ اقبال ص 186 ). پسر امرد را گویند و حیز و مخنث و پشت پاپی را نیز گفته اند. ( برهان ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ):
عمر خلقان گر بشد شاید که منصور عمر
لوطیان را تا زید هم تاز و هم مکیاز بس.کسائی ( از لغت فرس اسدی چ اقبال ص 186 ).

(مِ ) (اِ. ) ۱ - امرد، مخنث. ۲ - هیز.

= مخنث

( صفت اسم ) امرد مخنث بی ریش هیز پشت پایی: [ عمر خلقان ( عمر و خلقان. دهخدا ) گر بشد شاید که منصور عمر- لوطیان را تا زید هم تاز و هم مکیاز بس. ] ( کسائی. لفااق. ۱۸۶ )

امرد، مخنث.
هیز.