لغت نامه دهخدا
مقذذ. [ م ُ ق َذْذَ ] ( ع ص ) آراسته و پیراسته. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). مزین و گویند رجل مقذذ الشعر و مقذوذة؛ ای مزین.( از اقرب الموارد ). || بریده موی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). || مرد سبک پیکر. رجل مقذذ؛ مرد سبک روح و میانه بالا. ( مهذب الاسماء ). || هر چیز هموار و لطیف. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
