مهرع

لغت نامه دهخدا

مهرع. [ م ُ رِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از اهراع. لرزنده از خشم یا از ضعف و یا از ترس و تب. ( از منتهی الارب ). رجوع به اهراع شود. || ( اِ ) شیر بیشه. اسد. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).