مهراء

لغت نامه دهخدا

مهراء. [ م ُ هََ رْ رَءْ ] ( ع ص ) نعت است از تهرئة. گوشت نیک پخته. ( منتهی الارب ). گوشت بریان کرده. ( مهذب الاسماء ). رجوع به مهرا و رجوع به تهرئة شود.