لغت نامه دهخدا
ملتمظ. [ م ُ ت َ م ِ ] ( ع ص ) آنکه به زودی در دهان خود می اندازد. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به التماظ شود.
ملتمظ. [ م ُ ت َ م ِ ] ( ع ص ) آنکه به زودی در دهان خود می اندازد. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به التماظ شود.