لغت نامه دهخدا
ملاکد. [ م ُ ک ِ ] ( ع ص ) بندی که جهت قید وزنجیر نیکو رفتن نتواند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). کسی که چون با قید و زنجیر راه رود زنجیر مانع راه رفتن وی شود و او با زنجیر کلنجار رود. ( از اقرب الموارد ). || رأیت فلاناً ملاکداًفلاناً؛ فلان را ملازم فلان دیدم. ( از اقرب الموارد ).
