لغت نامه دهخدا
( مقرحة ) مقرحة. [ م ُ ق َرْ رِ ح َ ] ( ع ص ) ادویه مقرحه، داروهایی که سبب ریش و قرحه گردد. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). و رجوع به مُقَرِّح شود.
مقرحة. [ م ُ ق َرْ رَ ح َ ] ( ع اِ ) نخستین با رطب شدن خرما. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). اول باری که خرما رطب می گردد. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || ( ص ) شتر که دهن او آبله ریزه برآورده باشد و بدان جهت لفچها را فروهشته دارد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
