مفواه

لغت نامه دهخدا

( مفواة ) مفواة. [ م ُ ف َوْ وا ] ( ع ص ) ارض مفواة؛ زمین روناس ناک. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). زمینی که در آن روناس بسیار باشد. ( از اقرب الموارد ).