لغت نامه دهخدا
مفتدی. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) کسی که سر خود را می خرد و خود را فدیه می دهد. ( ناظم الاطباء ). فدیه ده. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). و رجوع به افتداء شود.
مفتدی. [ م ُ ت َ دا ] ( ع ص ) کسی که سرخریده شده باشد. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به افتداء شود.
