لغت نامه دهخدا
معمعی. [ م َ م َ عی ی ] ( ع ص ) مرد که هر که غالب باشد یار او باشد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). آنکه هرکه غالب شود همراه او گردد و عبارت اساس چنین است: فلان معمعی، لا رأی له یقول لکل احد انا معک. ( از اقرب الموارد ). و رجوع به اِمَّع شود. || درم که بر او لفظ معمع نوشته باشند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
