لغت نامه دهخدا
معاقر. [ م ُ ق ِ ] ( ع ص ) آن که مجادله می کند با دیگری. ( ناظم الاطباء ). || ملازم. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
معاقر. [ م ُ ق ِ ] ( ع ص ) آن که مجادله می کند با دیگری. ( ناظم الاطباء ). || ملازم. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).