لغت نامه دهخدا
مظین. [ م ُ ظَی ْ ی َ ] ( ع ص ) ادیم مظین؛ پوست به برگ ظیان پیراسته. ادیم مظی و مظوی... مثله. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
مظین. [ م ُ ظَی ْ ی َ ] ( ع ص ) ادیم مظین؛ پوست به برگ ظیان پیراسته. ادیم مظی و مظوی... مثله. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).