لغت نامه دهخدا
ابراهیم علوی. [اِ م ِ ع َ ل َ ] ( اِخ ) ابن محمدبن یحیی بن عبداﷲبن محمدبن عمربن علی بن ابی طالب علیه السلام، ملقب به صوفی. به سال 251 هَ.ق. در صعید مصر ظهور کرده شهر اسنا را بتصرف آورد. ابن طولون برای دفع او لشکر فرستاد و ابراهیم پس از یکی دو محاربه مغلوب و منهزم گردید. در سال 259 باز به صعید بازگشت و اشمونین را مسخر ساخت. این بار نیز در مقابل عساکر ابن طولون تاب مقاومت نیاورد و از بحر احمر گذشته به مکه مکرمه رفت. والی مکه او را گرفته نزد ابن طولون به مصر فرستاد. چندی بدانجا محبوس بود و از آن پس رها شده به مدینه هجرت کرد و بدانجا درگذشت.
ابراهیم علوی. [ اِ م ِ ع َ ل َ ] ( اِخ ) رجوع به ابراهیم بن عبداﷲبن حسن بن علی شود.
