لغت نامه دهخدا
مظرور. [ م َ ] ( ع اِ ) سنگ یا سنگ تیز گرد. ج، مظاریر. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از محیطالمحیط ) ( از اقرب الموارد ).
مظرور. [ م َ ] ( ع اِ ) سنگ یا سنگ تیز گرد. ج، مظاریر. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از محیطالمحیط ) ( از اقرب الموارد ).